Xounian toca a la puerta de Patagonia: 03/09/23

Dag 118 en 119

Het is een uitzonderlijke fietsvakantie geweest, zonder weerga. Niet te beschrijven, moeilijk uit te leggen, zoveel gezien, zoveel beleefd, gelachen, afgezien, er soms doorzitten, maar vooral blij en tevreden dat we dit gerealiseerd hebben.

Chile, een uitzonderlijk land met zijn 7 merengebied, de nationale parken en vulkanen. De Carratera Austral, in een reisgids als uitzonderlijk beschreven, voegt er aan toe dat het weggelegd is voor fietsers met uithoudingsvermogen.

Altijd vriendelijke mensen, niet 1 nare ontmoeting meegemaakt.

En dan de uitstap naar Argentinina. Ook een land met een uitzonderlijke natuur: Torres del Pain, Perito Moreno en het schiereiland Valdez. Door gebrek aan infrastructuur voor fietsers, de afstanden, de warmte (in dit gedeelte), maar vooral een totaal gebrek aan respect voor fietsers, op het vijandige af, geen land om te fietsen. Onderandere daarom zijn we blij Argentina heelhuids te hebben overleefd.

Ik kan er niet over zwijgen: De laatste rit, op de kustweg, rijdt er een zware pickup naast mij, ter hoogte van het portier begint hij zonder reden naar rechts te rijden, ik moet weg van de baan. Op dit stuk weg van ±25 km staan een tiental borden, zoals bij ons van verongelukte kinderen, grote borden met naam en datum van het ongeluk en overlijden + de vermelding rij voorzichtig. Het heeft geen enkele invloed op die gevaarlijke chauffeurs.

Nog even dit:

Een dank aan onze beste fietsvrienden Jos en Greta, we fietsten in hun voetsporen ( bandensporen), hun reis werkte inspirerend voor mij.

Een dank aan Padre Ramon voor alles wat hij voor ons gedaan heeft.

Een dank aan Scarlette als contactpersoon België – Chile

Een dank aan Dirk Mattens voor het telefoontje waardoor alle puzzlestukken in elkaar pasten.

Een dank aan Laurent en Lena, onze buren, voor het oogje in het zeil.

En dank aan alle volgers van onze blog , tot de volgende reis.

Annex

Zondag 5 maart 2023 Madrid – Madrid

We wachten op ons tweede pak met fietstassen. Medewerkers van Latam vragen geduld en te wachten. Ze bellen een paar keer om te bevestigen dat het pak er aan komt, tot uiteindelijk te beseffen dat het pak ergens anders zit. Nu naar de balie van verloren bagage. Een file van 25 á 30 personen. Uiteindelijk raakt het dossier in orde, nu van deze luchthavenT1 naar T2. Wat een gedoe bij de taxi’s, we komen 5 min te laat voor onze vlucht, het is wachten tot morgenvroeg.

Maandag 6 maart 2023

Dag 120 Deze dag hoort er niet te zijn.

Een tweede nacht met weinig of geen slaap. We brengen de nacht door op onze fietsdozen, dat ligt een klein beetje confortabeler dan op de stalen banken of op de grond. Het is nooit stil in dit gebouw, poetsers met machines, om het half uur wordt er omgeroepen dat dit de luchthaven Barajas is. Tegen half drie komen de eerste passagiers aan, dames van de incheckbalie kondigen hun komst aan met hun stevige tred en het geklik van hun hoge hakken. De bedrijvigheid begint, we hopen te kunnen inchecken om 4 uur voor de vlucht van 6.30 uur, maar dat gaat niet, eerst een ticket kopen via het callcenter dat opent om 9 uur. Uiteindelijk raakt alles, op het nippertje , opgelost.

Het is ruim 17 uur als we de fietsdozen en het ene pak in de garage zetten. Nog dezelfde avond ontvangen we een mail dat we ons verloren pak mogen ophalen, maar dat is voor morgen.