Dag 19 San Martin de Los Andes – San Martin de Los Andes 25 november

Weinig km.

Een beetje sightseeing, niets meer.

En ons rustig houden want morgen is het klimmen.

Dag 18 Junín de Los Andes – San Martin de Los Andes 24 november

47.76 km 3.20 uur gefietst gem 14.23 max 46.16 4 uur onderweg

 

Ruta 40 tussen Junín en San Martin = Russische roulette, geen ander woord voor dit gevaarlijk stuk. https://nl.wikipedia.org/wiki/Russische_Roulette.

Chileense chauffeurs rijden hard, de Argentijnse caballeros daarentegen zijn wildemannen in het verkeer. Ze zitten niet op éen paard maar op een veelvoud van 100pk. en laten dat blijken.

Ingehaald worden door een auto die een beetje afstand neemt, deze wordt ter gelijker tijd op zijn beurt ook ingehaald of in de tegenovergestelde richting haalt men in en net aan ons voegt men terug in. Brrr…. 

We slapen op een camping aan de oever van een kabbelde beek, hier komen we tot rust.

Junín de Los Andes verblijf

 

Dag 17 Junín de Los Andes – Junín de Los Andes 23 november

10 km rondgeslenterd

Een dag van weinig of niets van beweging, het is nodig we zijn moe.

Naar de bank, we hebben geen Argentijnse pesos omdat het biljetten automaat met ons gisteren geen kennis wou maken.

Binnengekomen moet ik een ticket trekken door eerst op een groot scherm mijn keuze te maken, maar ja die keuze staat er niet op, dus toch maar eentje lukraak.

Na een tijdje wordt ik van tussen de wachtenden uitgepikt en gevraagd mee te komen.

Oh dat is het probleem! Een dame vergezeld mij naar de automaat. Na wat proberen volgt het verdict, we hebben verouderde software, ‘t zal niet lukken mijnheer, probeer het in San Martin de Los Andes. Hopelijk zijn er daar andere banken want aan een ander automaat van dezelfde bank spuwde mijn kaart onmiddellijk uit.

We bezoeken even de plaatselijke fietshersteller en met Carina van het hostel babbel ik een flink uur over hoe het leven is in Argentina, in het Spaans. Leuk hoor want ze neemt tijd om mij te corrigeren op mijn foute uitspraken, ondertussen met een half oog kijkend hoe de Belgen winnen van Canada.

 

Dag 16 Argentijnse grens (Parque Nacional Lanin Area Tromen) – Junin de Los Andes 22 november

 68.76 km 4.32 uur gefietst gem 15.16 max 63.87 6.30 uur onderweg.

Slecht geslapen, niet omdat het in onze tent is maar het terrein helt af.

‘s Nachts opgestaan dit wil ik niet missen, een fonkelende sterrenhemel, een veelvoud van duizenden heldere lichtjes.

Zoals afgesproken om 10 uur zo goed als opgekraamd.

De eerste 10 km zijn ripio van de ergste soort, het gaat niet vooruit, vermoedelijk aangelegd door het vreemdelingenlegioen van de Inca’s en tot op heden zonder onderhoud.

Daarna “hoera” asfalt met de wind in de rug en in dalende lijn. We stoppen dikwijls, zo’n mooie heldere lucht en uitzonderlijke vergezichten. De laatste 25 km zit er toch alweer klimwerk bij.

In Junin De Los Andes wat rondgeslenterd, een bankautomaat gezocht, kan mijn kaart niet lezen, vervolgens op zoek naar een Argentijnse simkaart “dat gaat hier niet mijnheer dat is in de volgende stad”.

Het kampeerterrein lijkt mij zo afgelegen, dus slapen we in een hostel.

We betalen voor 2 nachten, we hebben nood aan een rustdag.

Trauma van de Falklandoorlog

Dag 15 Pucón – Grens Chile -Argentina 21 november

86.57 km 7.24 gefietst (gesleurd/geduwd) gem 11.70 max 48 11uur onderweg

De aller, aller laatsten.

We verlaten Pucón om 9.30 voor een voor ons zwaarste dagtocht onder de blakende Chileense zon.

Halverwege denken we, stoppen we hier? Neen we gaan het erop wagen.

De laatste 20 km zijn zwaar, de rechte stukken ok maar de korte haarspeldbochten lukt niet om te trappen dus wordt het stappen.

Chauffeurs toeteren ons goede moed in, Amerikaanse fietstoeristen op elektrische MTB’s ook.

We moeten ons haasten, de grens sluit om 20 uur. Grote muggen hebben het op ons gemunt.

We fietsen de vele “miradores” voorbij, geen tijd om kiekjes te nemen.

Eindelijk een bord “500 m Adouana Chilena” 19.58 uur “yes”.

Een bocht, nog een bord “250 m Adouana Chilena”, in de verte de slagboom horizontaal met “NO PASAR”. Het is 20.02 uur als we voor de slagboom staan. Niemand te zien. Ik stap af, ga naar het gebouw en wordt na wat zwaaien binnen gelaten. Ze doen niet moeilijk voor de aller laatsten van de dag. Na eerst nog wat administratie en een document met de beschrijving van onze fietsen mogen we door, “go, go,go, we hebben onze Argentijnse collega’s verwittigd”.

Gedaan met asfalt, ripio, voorzichtig fietsen we door het niemandsland.

Nog 2km, opeens in de verte een gebouw, we zijn er.

Onze fietsen leunen tegen het gebouw, we ontvangen een “papiertje, nog kleiner dan een sigarettenblaadje met een nummertje op. De eerste beambte maakt er werk van, een hele ondervraging over ons verblijf in Zuid-Amerika dat ik kan bevestigen met foto’s en documenten.

De tweede beambte draait en keert ons paspoort en stuurt ons door naar het volgend loket, deze houdt het afgestempeld sigarettenblaadje en wenst ons “buen viaje”.

Geen controle van wat wij bij hebben, ze kunnen hier anders behoorlijk lastig doen, getuige een container compleet vol met allerlei levensmiddelen.

Het begint te schemeren, waar gaan we slapen?  De “camping” net voorbij de grens is opgegeven.

Ik meldt mij aan bij de parkwachter, het is een dovemansgesprek, informeer je zegt hij herhaaldelijk op een strenge toon. En ik maar zeggen dat het te gevaarlijk is om in het donker verder te rijden.

Uiteindelijk gaat hij overstag (hij overtreedt zijn eigen regels) en mogen we onze tent opzetten achter een container buiten het gezichtsveld van de passanten. “morgen voor 10 weg “gebaart hij vanuit de verte. Het is hier tenslotte een mooi natuurgebied.

We zetten de tent op in het donker, verfrissen ons met koud water aan de lavabo van het service gebouw wat verderop. Het is 22.15 uur als we de ritsen van onze slaapzakken dicht trekken, wat een dag.