Dag 15 Pucón – Grens Chile -Argentina 21 november

86.57 km 7.24 gefietst (gesleurd/geduwd) gem 11.70 max 48 11uur onderweg

De aller, aller laatsten.

We verlaten Pucón om 9.30 voor een voor ons zwaarste dagtocht onder de blakende Chileense zon.

Halverwege denken we, stoppen we hier? Neen we gaan het erop wagen.

De laatste 20 km zijn zwaar, de rechte stukken ok maar de korte haarspeldbochten lukt niet om te trappen dus wordt het stappen.

Chauffeurs toeteren ons goede moed in, Amerikaanse fietstoeristen op elektrische MTB’s ook.

We moeten ons haasten, de grens sluit om 20 uur. Grote muggen hebben het op ons gemunt.

We fietsen de vele “miradores” voorbij, geen tijd om kiekjes te nemen.

Eindelijk een bord “500 m Adouana Chilena” 19.58 uur “yes”.

Een bocht, nog een bord “250 m Adouana Chilena”, in de verte de slagboom horizontaal met “NO PASAR”. Het is 20.02 uur als we voor de slagboom staan. Niemand te zien. Ik stap af, ga naar het gebouw en wordt na wat zwaaien binnen gelaten. Ze doen niet moeilijk voor de aller laatsten van de dag. Na eerst nog wat administratie en een document met de beschrijving van onze fietsen mogen we door, “go, go,go, we hebben onze Argentijnse collega’s verwittigd”.

Gedaan met asfalt, ripio, voorzichtig fietsen we door het niemandsland.

Nog 2km, opeens in de verte een gebouw, we zijn er.

Onze fietsen leunen tegen het gebouw, we ontvangen een “papiertje, nog kleiner dan een sigarettenblaadje met een nummertje op. De eerste beambte maakt er werk van, een hele ondervraging over ons verblijf in Zuid-Amerika dat ik kan bevestigen met foto’s en documenten.

De tweede beambte draait en keert ons paspoort en stuurt ons door naar het volgend loket, deze houdt het afgestempeld sigarettenblaadje en wenst ons “buen viaje”.

Geen controle van wat wij bij hebben, ze kunnen hier anders behoorlijk lastig doen, getuige een container compleet vol met allerlei levensmiddelen.

Het begint te schemeren, waar gaan we slapen?  De “camping” net voorbij de grens is opgegeven.

Ik meldt mij aan bij de parkwachter, het is een dovemansgesprek, informeer je zegt hij herhaaldelijk op een strenge toon. En ik maar zeggen dat het te gevaarlijk is om in het donker verder te rijden.

Uiteindelijk gaat hij overstag (hij overtreedt zijn eigen regels) en mogen we onze tent opzetten achter een container buiten het gezichtsveld van de passanten. “morgen voor 10 weg “gebaart hij vanuit de verte. Het is hier tenslotte een mooi natuurgebied.

We zetten de tent op in het donker, verfrissen ons met koud water aan de lavabo van het service gebouw wat verderop. Het is 22.15 uur als we de ritsen van onze slaapzakken dicht trekken, wat een dag.