Vrijdag en zaterdag 24 & 25 februari Viedma – Bariloche

 Dag 110 en 111 met de “Tren Patagonico”

De laatste rechte lijn, letterlijk op de kaart van Argentina, van de Atlantische kust naar de voet van de Andes in 18 uur aan een rustige snelheid tussen de 30 á 60 per uur. We zijn flink op tijd om onze fietsen in het goederen compartiment te plaatsen, tussen 2 palletten groenten en fruit en vele pakjes en dozen. Een treinrit door de pampa, zo vlak als een biljarttafel enkel begroeid met struiken, het hele traject afgeboord met prikkeldraad. Vee dat soms opschrikt als de rode locomotief met zijn gevolg de stilte in het landschap verstoord. Een wondermooie zonsondergang maar niet te fotograferen door de gesloten vensters.

Het is donker, we gaan de nacht in, bij het station van San Antonio veranderen we van rijrichting, grappig, we moeten even opstaan en met een pedaal onder de zetels veranderen we mee.

Bij het instappen had ik aan de verantwoordelijke gevraagd als er plaats is in de slaapwagon, verwittig me. We zijn juist ingedommeld als hij ons wenkt. Van vertikaal waggelen naar horizontaal waggelen, het is even wennen.

Het is 8.30 uur en redelijk goed geslapen. Af en toe houden we even halt, kunnen zelfs uitstappen tot de bel ons terug binnen roept. De tocht gaat verder we naderen Bariloche, het landschap veranderd.

13.30 uur, Bariloche, fietsen onder het stof zo dik, net of ze met een schop een deel van de pampa er over hebben gekieperd. 

En wat nu, hoe geraken we in Ensenada ( Chile). Veel opties hebben we niet, slechts 1 bus op donderdagavond, dat is een linke boel. Dus gaat het met “ CruceAndes” door de Andes, boot en fiets zoals op 1 decmber, niet de gemakkelijkste weg maar nu hebben we alles zelf in de hand.

We slapen op een camping, letterlijk bergop.